Pierwsze wzmianki na temat kościoła parafialnego w Zborowicach pochodzą z XV wieku – w drugiej połowie tegoż stulecia wspominał o nim Jan Długosz. Wykonany był z drewna i prawdopodobnie spłonął na początku XVI w. Na jego miejsce, w latach 1530-1541 została wzniesiona z kamienia nowa świątynia w stylu gotyckim, która istnieje do dziś. W roku 1970 wpisano ją do rejestru zabytków.
Kościół składa się z zamkniętego trójbocznego prezbiterium, szerszej od niego prostokątnej nawy oraz wieży. We wnętrzu znajdują się trzy ołtarze: rokokowy ołtarz główny z barokowym obrazem Ecce Homo w centrum i obrazem św. Marii Magdaleny w zwieńczeniu oraz dwa ołtarze boczne, jeden z figurą Matki Bożej z Dzieciątkiem i drugi z figurą Serca Pana Jezusa. Na uwagę zasługują też kamienne tabernakulum i chrzcielnica oraz rzeźba św. Józefa. Całość przykrywa pozorne sklepienie kolebkowe, ozdobione bogatą polichromią.
W XX wieku świątynia była kilkukrotnie odnawiana i dziś ujmuje zwiedzających zarówno pięknem samego obiektu, jak również gustownym i estetycznym zagospodarowaniem jego otoczenia.
W roku 1996 poświęcono w Pławnej nowo wybudowaną kaplicę p.w. Matki Bożej Fatimskiej.
ARCHITEKTURA. Kościół późnogotycki, zbudowany z kamienia, potynkowany. Jednonawowy, z węższym prezbiterium, zamkniętym trójbocznie, przy którym od północy zakrystia. Przy nawie od południa nowsza kruchta a od zachodu czworoboczna wieża z przedsionkiem w przyziemiu, nakryta hełmem namiotowym. Na zewnątrz kościół opięty przyporami za wyjątkiem wieży oraz nakryty dachami dwuspadowymi z barokową wieżyczką na sygnaturkę nad nawą. Wnętrze nakryte pozornymi sklepieniami kolebkowymi. W prezbiterium dawne tabernakulum ścienne z XVI w., kamienne, profilowane z drzwiczkami żelaznymi. W wejściach dwa portale zamknięte półkoliście, w obramieniach kamiennych. Polichromia ornamentalna i figuralna na sklepieniu, wykonana przez Tadeusza Terleckiego w 1937 r.
WYPOSAŻENIE WNĘTRZA. Ołtarz główny rokokowy z 2. poł. XVIII w., z bramkami po bokach, na których rzeźby śś. Wojciecha i Stanisława oraz barokowymi obrazami Chrystusa Miłosiernego i św. Marii Magdaleny pokutującej z XVIII w. Dwa ołtarze boczne z barokowymi elementami z XVII i XVIII w., z nowymi obrazami i figurami, tylko w predelli lewego ołtarza obraz Adoracji Dzieciątka z XVII w. Chrzcielnica kamienna z XVII w. na nowszej ambonie ornamenty barokowe z XVII w. oraz rzeźba św. Michała Archanioła z tegoż czasu. Obrazy: Matka Boska z Dzieciątkiem, barokowy z XVIII w.; św. Juda Tadeusz lub św. Łukasz, barokowe z XVIIII/XIX w. Rzeźby: św. Józef z Dzieciątkiem w bogatym rzeźbionym obramieniu manierystycznym z początku XVII w.; Chrystus Zmartwychwstały, barokowy z XVIII w.; cztery krucyfiksy, dwa barokowe i dwa ludowe. Epitafium Feliksa Gawrońskiego (zm. 1793), marmurowe z czaszką. Na wieży dwa dzwony gotyckie z XIV i XV w.
PATRONKA PARAFII
Maria Magdalena, a właściwie Maria zwana Magdaleną, jest zwana tak od regionu, z którego pochodziła – mianowicie z Magdali, co w tłumaczeniu oznacza „wieża ryb”. Bardzo trudno o zwartą biografię Marii Magdaleny, ponieważ pojawia się ona w Piśmie na zasadach epizodycznych. Wiemy natomiast niezbicie, że była tą osobą, z której Jezus wygnał siedem złych duchów. Wiadomo też, że Maria Magdalena była obecna pod krzyżem w momencie, gdy Jezus umierał. Ale nie tylko, była bowiem tą, która odwiedziła grób pański tuż po zmartwychwstaniu Mesjasza. To właśnie Marii Magdalenie Jezus ukazał się wówczas na znak swej rezurekcji, która początkowo zdawała się Magdalenie niczym innym niż zwykłym aktem wandalizmu – zobaczywszy otwarte wejście do grobowca, początkowo myślała, że ciało Jezusa skradziono, gdy tymczasem On ukazał jej się we mgle, by dowieść czegoś znacznie większego, niż mogłaby przypuszczać. Kult św. Marii Magdaleny jest powszechny. Ku wielkości Świętej powstały liczne sanktuaria, miejsca pielgrzymek i modlitw zastępów wiernych. Kościół Wschodni i Zachodni oddaje hołd Magdalenie dnia 22 lipca. Na uwagę zasługuje fakt, iż to w Efezie wystawiono bazylikę ku jej czci. Turcy niegdyś zajęli miasto, lecz doniosłość kultu poniekąd awansowała, przenosząc szczątki Świętej do Konstantynopola. Z kolei Konstantynopol zajęli później Krzyżowcy, a mając na uwadze kult Magdaleny, szczątki zawieźli do Francji, gdzie pozostają do dziś.
Św. Maria Magdalena jest patronką zakonów kobiecych w Neapolu, Sycylii i Prowansji; dominikanów, magdalenek, uczniów i studentów, kobiet szczerze pokutujących, więźniów, sprowadzonych na złą drogę, fryzjerów, ogrodników, właścicieli winnic, sprzedawców wina, bednarzy, tkaczy, ołowników, rękawiczników, producentów perfum i pudru, dzieci mających trudności z chodzeniem. Jest również wzywana w przypadku choroby oczu, zarobaczenia oraz niepogody.